''Jehowa objawia swą chwałę pokornym''
Prawdziwa
pokora ma wielką wartość w oczach Boga. Dlaczego jest to tak cenny
przymiot? Z pewnością zgodzimy się, że jest to jedna z najważniejszych
cech, bardzo nam potrzebnych, aby utrzymać dobre stosunki z Jehową, a
także z naszymi bliźnimi. Czym wobec tego jest ten, tak bardzo pożądany
przymiot?
Otóż w znaczeniu biblijnym, pokora to uniżenie umysłu, brak
pychy czy wyniosłości. Jest to też właściwość serca, widoczna w
takich cechach jak łagodność, cierpliwość i rozsądek. Nic więc
dziwnego, że wszyscy wolimy obcować z kimś kto jest pokorny, niż z kimś
kto jest dumny i nosi głowę wyżej niż ją posiada. Ale kto stanowi dla
nas wzór doskonałego okazywania pokory? Mimo, że nasz Bóg Jehowa jest
najwyższą osobistością we wszechświecie, On daje nam znakomity przykład
pod względem przejawiania pokory. Pomyślmy. Najwyższy, a nie ma w sobie
nawet cienia dumy czy pychy. Jest znakomitym przykładem. Nie oznacza to
oczywiście, że Bóg nie może wywrzeć słusznego gniewu, czy użyć
niszczycielskiej mocy. Ale przejawiając pokorę i łagodność Jehowa
dowodzi tym doskonałej zdolności panowania nad sobą. A jak praktycznie
Bóg okazuje i przejawia pokorę? Chociaż On jest doskonały, jest
nieskazitelny, chętnie obcuje z niedoskonałymi ludźmi, a nawet podnosi,
wywyższa maluczkich i wspiera tych, którzy są w szczególnym położeniu.
Potwierdzają to natchnione słowa z Psalmu 113 zanotowane w wersetach
5 do 7. Bardzo proszę, spójrzcie ze mną jak w tym miejscu, w tym
Psalmie uwypuklono pokorny stosunek Boga do nas, do swych stworzeń. Psalm
113 wersety 5 do 7:
''Któż
jest jak Jehowa, nasz Bóg, który mieszkanie swe urządza na wysokości?
Zniża się, by spojrzeć na niebo i ziemię, podnosząc maluczkiego nawet
z prochu; biednego wywyższa z dołu na popiół''
Popatrzmy,
Jehowa w swej pokorze zniża się do nas, jak czytaliśmy w Psalmie, chętnie
spieszy nam z pomocą, jest gotów okazać nam miłosierdzie,
niezasłużoną życzliwość i rzeczywiście niejednokrotnie wychodzi nam
naprzeciw, gdy znajdujemy się w trudnym, złożonym położeniu. A zatem
jest dla nas przykładem. Zauważmy, komu jednak Stwórca okazuje taką
serdeczną życzliwość. Otóż czyni to wobec tych, którzy również
znani są z uniżenia umysłu. Tak, Jehowa w szczególny sposób darzy
uznaniem pokornych sług, którzy są gotowi spełnić Jego wolę. Podkreśla
to jeszcze inna znana wypowiedź biblijna, mianowicie 1 list Piotra, 5
rozdział, 5 werset. Zechciejmy przeczytać ten fragment i również
się nad nim zastanówmy. 1 Piotra 5:5. Druga część tego wersetu
brzmi:
''Wszyscy
zaś Jedni wobec drugich przepaszcie się uniżeniem umysłu, ponieważ Bóg
przeciwstawia się wyniosłym, lecz pokornych obdarza niezasłużoną życzliwością''
Zauważmy,
że mamy się przepasać uniżeniem umysłu. Ktoś kto jest czymś
przepasany, ma to bardzo blisko, a zatem pokora stale musi być w naszym
sercu i umyśle. Co więcej. Chcemy być pokorni, ponieważ Bóg pysznym
się sprzeciwia... przeciwstawia się takim osobom. Patrzy więc na dumnych
niejako z daleka. Natomiast życzliwie interesuje się pokornymi, okazuje
im szczególne względy i miłość. Jakże zatem znakomity przykład
pokory daje nam Bóg, który jest dla nas wzorem pod każdym względem.
Co
przy tym istotne? Co ważne? Jehowa objawia chwałę pokornym dla ich pożytku,
dla ich korzyści duchowych. Z jakich więc niezwykłych dobrodziejstw Bóg
wspaniałomyślnie pozwala skorzystać takim pokornym sługom? Objawia im
to, co świadczy o jego chwale, tzn. daje im poznać i zrozumieć ukrytą
przed drugimi wiedzę dotyczącą realizacji swego zamierzenia. Jest prawdą,
że sporo osób nie może pojąć działania Bożego. Tacy ludzie ani nie
wierzą, ani wręcz nie dociera do nich myśl, że Bóg ma jakieś wspaniałe
zamierzenie wobec ludzi, wobec ziemi. Natomiast osoby pokorne, poddające
się wpływowi ducha świętego i słowa
bożego, otrzymały dar zrozumienia. Cieszą się z pełnego
poznania głębokich spraw bożych i to ma niezwykle korzystny wpływ na
ich życie. Takie właśnie rozumowanie wynika ze słów apostoła Pawła
zanotowanych w 1 Liście do Koryntian, w 2 rozdziale, w wersetach
8 do 10. Zobaczmy, co Paweł
pisał tam właśnie o zrozumieniu, które Bóg daje pokornym. 1
List do Koryntian, 2 rozdział, 8 do 10:
''Mądrości
tej nie poznał żaden z władców tego systemu rzeczy, bo gdyby ją
znali, nie zawiesiliby na palu chwalebnego Pana. Ale jak jest napisane:
>>Oko nie widziało i ucho nie słyszało ani się w sercu człowieka
nie zrodziło, co Bóg przygotował dla tych, którzy go miłują, gdyż właśnie
nam Bóg to objawił przez swego ducha, bo duch bada wszystko, nawet głębokie
sprawy Boże<<''
Jesteśmy
szczęśliwi, że Jehowa daje nam poznanie swej woli i zrozumienia.
Prowadzi nas najlepszą drogą życia. Natomiast dumni, przemądrzali nie
przyjmują prawdy, która daje życie, ale wyniośle ją odrzucają.
Potwierdza to też wiele przykładów biblijnych. Rozważmy zatem niektóre
z przykładów, które dowodzą, że to nie wyniośli, ale pokorni
otrzymują wgląd w chwałę Bożą i cieszą się Jego błogosławieństwem.
Np. Mojżesz. Został nazwany, jak zapewne pamiętamy, najpotulniejszym ze
wszystkich ludzi. Z jakich przywilejów skorzystał? Ten znany sługa boży
cieszył się szczególną bliską, serdeczną więzią z Jehową. Bóg
posłużył się Mojżeszem w szczególnym celu. Wyprowadził on wybrany
naród z niewoli Egiptu i przyprowadził go do wrót Ziemi Obiecanej. Mojżesz
był więc specjalnym pośrednikiem między Bogiem, a ludźmi; między
Bogiem, a Izraelitami. Dowodzi tego zapis z Księgi Liczb, 12 rozdział,
werset 3 i 8. Spójrzmy również do tego fragmentu. Księga
Liczb, 12 rozdział, mówi o tym jak Jehowa okazał życzliwość Mojżeszowi
i jak się nim posłużył:
''A
ów mąż, Mojżesz, był najpotulniejszy ze wszystkich ludzi, którzy
byli na powierzchni ziemi.''
- Werset
3, natomiast 8, Bóg mówi o Mojżeszu:
''Mówię do
niego usta w usta, tak mu przedstawiając, a nie przez zagadki; i widzi on
postać Jehowy. Czemuż więc nie baliście się mówić przeciwko mojemu
słudze, przeciwko Mojżeszowi?''
Jehowa
niejako osobiście przemawiał do Mojżesza przedkładając mu swoją wolę.
Objawił więc chwałę temu wiernemu słudze dla jego pożytku i dla pożytku
całego wybranego narodu izraelskiego. Innym pokornym sługą Jehowy był
prorok Daniel. Jak zapewne pamiętamy był w oczach Bożych nader miłym.
Ale z jakiego względu? Miał właściwe pobudki i pilnie studiował Słowo
Boże. Dzięki temu Daniel stale zajmował umysł sprawami, które były
związane z chwałą Jehowy. Bóg przez Daniela m.in. przekazał szczególne
prorocze wizje, które dotyczyły przyszłości. Potwierdza to oczywiście Księga Daniela i spójrzmy jak to, m.in., uwypuklono w 10
rozdziale Księgi Daniela, w wersecie 12. Daniela 10:12
mówi, że Jehowa wysyłał anioła ze szczególnym orędziem właśnie do
tego pokornego proroka. 10:12 brzmi tak:
''A on przemówił
do mnie: >>Nie lękaj się, Danielu, bo od pierwszego dnia, gdy nakłoniłeś
swe serce ku zrozumieniu i ukorzeniu się przed Bogiem, słyszano twoje słowa
i ze względu na słowa twe przyszedłem.<<''
Jehowa więc
widział szczególne położenie Daniela i pospieszył mu z pomocą
poprzez anioła. Daniel z resztą pilnie zajmował się proroctwami od
Boga i zrozumiał m.in., że wybrany naród izraelski jak zapowiedział Jeremiasz, 70 lat będzie przebywał w niewoli Babilonu. Miał więc
Daniel dobre zrozumienie duchowe i dostrzegał
działanie Boga na rzecz swego ludu. O niezwykłej pokorze Daniela
świadczy też fakt, że zdawał on sobie sprawę z własnych niedociągnięć
oraz z błędów własnego ludu, swego narodu. Słowa pełne skruchy i żalu
za grzechy znajdziemy właśnie w Księdze Daniela, 9 rozdział, 5
werset, gdzie Daniel, niejako w imieniu całego narodu, ale też
i własnym, mówi tak:
''Zgrzeszyliśmy
i dopuściliśmy się zła, i postąpiliśmy niegodziwie, i zbuntowaliśmy
się; doszło też do odstąpienia od twoich przykazań i twych sądowniczych
rozstrzygnięć.''
Choć
Daniel był lojalny, niejako w imieniu całego narodu mówi, że czuje, że
ten grzech ciąży na nim i całej społeczności izraelskiej. Jehowa
zapewnił Daniela o swym uznaniu, i z całą pewnością otrzyma on nagrodę
za swoją lojalną oraz pokorną postawę. Bóg bowiem bardzo ceni, i to
wysoko ceni takie usposobienie jakie miał też prorok Daniel.
Jeszcze
jeden przykład to pokorni pasterze z czasów Jezusa. Kiedy anioł Jehowy
ogłaszał narodziny Mesjasza, chwała Jehowy opromieniła pokornych
pasterzy, a nie wyniosłych przywódców żydowskich, którzy żyli w
tamtych czasach. Relacje z tych niezwykłych przeżyć skromnych pasterzy
znajdziemy w Ewangelii wg. Łukasza w 2 rozdziale w wersecie
9,10,20. Zobaczmy jak ci pokorni słudzy zareagowali na niezwykłe
informacje od Boga. 2 rozdział Łukasza, werset 9,10,11 i 20:
''Nagle stanął
przy nich anioł Jehowy i chwała Jehowy ich opromieniła, a oni bardzo się
przestraszyli. Lecz anioł rzekł do nich: "Nie bójcie się, oto
bowiem oznajmiam wam dobrą nowinę o wielkiej radości, która będzie
udziałem całego ludu, gdyż w mieście Dawidowym narodził się wam
dzisiaj Wybawca, którym jest Chrystus Pan.''
Jak
zareagowali pasterze na tą informację? Werset 20 mówi, że wrócili
wychwalając i wysławiając Boga za wszystko co słyszeli i widzieli, tak
jak im to opowiedziano. A zatem z entuzjazmem wychwalali Stwórcę za to
co mogli zobaczyć przy narodzinach Syna Bożego. A przecież był to ważny
moment w realizacji bożego zamierzenia.
A my wszyscy za co możemy być
wdzięczni Jehowie? Właśnie za to, że za pośrednictwem natchnionych
proroków, informuje swych pokornych sług o spełnieniu się Jego
chwalebnego zamierzenia. Ileż otuchy daje nam świadomość tego, o
czytamy w Amosa, 3 rozdział 7 werset, że nie uczyni Jehowa
niczego zanim zamysłu, czy zamiaru swego, nie wyjawi swym sługom prorokom.
Tak właśnie jest. Bóg objawia swoja chwałę, a zatem to co jest zgodne
z Jego zamierzeniem, swym wiernym i pokornym sługom, którzy mu ufają.
Do czego więc powinno to nas pobudzać? Do czego zachęcać? Niewątpliwie
do okazywania pokory w każdej dziedzinie naszego życia. Pracujmy więc
nad pokornym usposobieniem i nad przejawianiem tej cechy na co dzień.
Dlaczego to jest konieczność? Otóż dobrze zdajemy sobie sprawę, że
pokory nie można uważać za cechę przypisaną komuś, komuś na stałe.
Ostrzegawczym przykładem z Biblii jest życie króla Saula. Gdy został
namaszczony na króla w Izraelu to pamiętamy, że we własnych oczach
Saul czuł się bardzo mały. Wręcz czuł się niegodny tego zaszczytu.
Niestety bardzo szybko o tym zapomniał i po dwóch latach panowania, mówi
się, że czasem władza szkodzi, postąpił niecierpliwie i zuchwale.
Okazał nieposłuszeństwo Jehowie, złożył ofiarę całopalną co do której
absolutnie nie miał prawa. Saul uniósł się pychą, utracił przez to
uznanie w oczach Jehowy, Jego aprobatę. Brak pokory doprowadził Saula do
utraty ducha bożego, a w rezultacie do haniebnej śmierci na polu walki z
Filistynami.
Czego my możemy nauczyć się z przeżyć Saula? Otóż
tego, że musimy stale czuwać nad sobą, żeby nie rozwinął się w nas
w jakiejś mierze duch niezależności, duch pychy. Zawsze więc
przejawiajmy stosowną pokorę, która cieszy się uznaniem Jehowy. Jakie
zagrożenia tu istnieją? Niektórzy sprawiają wrażenie pokornych, ale
tylko wtedy, gdy odnoszą się do osób równych sobie, lub postawionych
nieco wyżej. Natomiast podwładnych traktują w sposób zimny, szorstki i
bezduszny. Jest to oczywiście nieszczera pokora. Takiej udawanej pokory
musimy się wystrzegać wszyscy. Zwłaszcza jednak muszą o tym pamiętać
chrześcijańscy nadzorcy, bracia którzy są pracodawcami i zatrudniają
drugich, chrześcijańscy mężczyźni, którzy jako głowy rodziny
przewodzą domom, także młodzi muszą pamiętać o tym, gdy rozmawiają
ze starszymi zboru, żeby nie sprawiać wrażenia świętoszkowatości. Wiemy, że Jehowa brzydzi się
udawaną pokorą czy też postawą świętoszkowatych ludzi, takimi jakimi
byli faryzeusze. Pogląd Boga na prawdziwą pokorę wyraźnie pokazuje
biblijna Księga Przysłów w 16 rozdziale, 5 wersecie.
Zobaczmy jak Jehowa ocenia pokorę i jej rzeczywisty stan:
''Każdy,
kto ma pychę w sercu, jest dla Jehowy obrzydliwością. Ręka może złączyć
się z ręką, ale człowiek nie uniknie kary.''
Pokazano
tutaj, że czasem ta pycha może rosnąć w sercu, ona nie zawsze musi być
widoczna na zewnątrz. Chcemy jednak naśladować Jehowę, który zawsze
jest pokorny i czynić to w każdej dziedzinie naszego życia. A jak możemy
dowodzić, że mamy pokorne usposobienie? Warto zadać sobie takich kilka
pytań: jak reagujesz na usprawnienia organizacyjne w zborze? Czy chętnie
się im podporządkowujesz? Czy całym sercem popierasz też działalność
głoszenia i nauczania? Czy pokornie bierzesz udział we wszystkich gałęziach
tej świętej służby? Czy chętnie przyjmujemy wyjaśnienia prawd
podawanych przez „wiernego i roztropnego niewolnika”? Czy
opieramy się presji by hołdować modzie, nowinkom technicznym, np.
kupowaniu najnowszych modelów samochodów?
Osoba pokorna będzie w stanie
odpowiedzieć na takie pytania twierdząco. A jak jeszcze możemy pokazać,
że jesteśmy pokorni? Np. okazując uległość we współpracy z
drugimi. Czy umiemy to wyrażać w zborze, w rodzinie, w pracy zawodowej?
Mamy świadomość, że zawsze ktoś musi podejmować decyzje. Takie jest
życie. Ale jak reagujemy na decyzje drugich? Czy myślimy ‘za kogo
on się uważa, żeby mi mówić co ja mam robić?’
Człowiek dumny
męczy się pod kontrolą drugich. Ale pokorny niczego nie czyni ze
swarliwości, czy próżności, natomiast chętnie współpracuje z drugimi
uważając ich za wyższych od siebie. Pokora idzie też oczywiście w
parze z przebaczaniem i serdecznością. Warto zapytać siebie: Czy
chętnie wybaczam drugim? Czy umiem też przeprosić innych za swoje błędy
czy grzechy? Czy chętnie wyznajemy swoje przewinienia czy skrzętnie
ukrywamy?
W ten sposób także możemy pokazać czy jesteśmy
pokorni, czy myślimy o sobie zbyt wiele. Osoby dumne często cały czas
wypominają grzechy drugim, pokorni wspaniałomyślnie przebaczają i
zapominają. Tworzy to świetny klimat w domu, w rodzinie, w grupie służby,
czy w całym zborze. Okazujmy też innym szacunek za ich osiągnięcia i
zdolności. Jeśli umiemy kogoś pochwalić dajemy tym dowód, że nie
jesteśmy próżni i dostrzegamy możliwości innych.
Pokorny potrafi też
czekać na Jehowę i przejawia wielkoduszną cierpliwość, gdy istnieją
jakieś złożone trudności. Jak jest z Tobą? Zawsze przejawiaj
pokorę, a zaznasz szczególnych błogosławieństw. Pisarz francuski
Volter opisał pokorę jako skromność duszy, odtrutkę przeciw pysze. My
też przejawiajmy zawszę pokorę mając świadomość, że w tej duchowej
szacie każdemu z nas jest do twarzy. Jeśli będziemy okazywać dalej
pokorną postawę wobec Boga, będzie nas prowadził właściwą ścieżką,
i przywiedzie nas do chwały, tak jak zapewnia Księga Przysłów, 18
rozdział, 12 werset. Jehowa obiecuje nagrodę tym, którzy przejawiają
pokorne usposobienie:
''Przed
upadkiem serce człowieka jest wyniosłe, a chwałę poprzedza pokora.''
Chwała ta
oznacza uznanie u Jehowy, zażyłą więź z Bogiem i doskonałe życie
wieczne. Toteż oddając cześć prawdziwemu Bogu, służmy mu z pokorą,
by darzył nas swoją miłością i dalej objawiał nam swoją chwałę.
(...aplauz...)
