| |
Wykłady
kongresowe A.D. 2003
(Uwaga: w
nawiasach kursywą dodano nasze uwagi)
Zgodnie z Dziejami Apostolskimi, 1 rozdział 8
werset, uczniowie Jezusa mieli być jego świadkami aż do najodleglejszego
miejsca na ziemi. W następnym punkcie programu wysłuchamy
doświadczeń kilku osób, które poszerzyły zakres swej służby. Punkt ten
zatytułowano ''Oddawanie chwały Bogu przysparza błogosławieństw,'' a
przedstawi go brat Jacenty Walczak ze zboru Kraków ''Azory.''
''Oddawanie chwały Bogu przysparza
błogosławieństw''
Czy w tym
samolubnym świecie jest jeszcze ktoś, kto oddaje chwałę Bogu? Z pewnością
wiele ludzi, których dotknęły bezpośrednio okropności tego świata,
nad tym się poważnie zastanawia. Czytający Biblię nie mają jednak
tych wątpliwości ponieważ w Księdze Objawienia, w 7
rozdziale, w 15 wierszu możemy przeczytać, iż:
''są
przed tronem Boga i dniem i nocą pełnią dla niego świętą służbę w
jego świątyni'' (tyle zacytowano)
O
kim tutaj pisał Jan? Otrzymał wizję milionów rozradowanych czcicieli
Jehowy, wspaniałego Stwórcy całego wszechświata, który wbrew opinii
wielu, jest żywo zainteresowany tym, by wszyscy mogli odczuwać błogosławieństwa.
Ta wizja spełnia się na naszych oczach, gdyż obecnie ponad 6 milionów
świadków Jehowy wychwala Boga swego w 234 krajach.
Gdy w jednych krajach
zapada noc, w innych świadkowie Jehowy są pilnie zajęcie głoszeniem.
Ruch obrotowy naszego globu sprawia, że Jehowa jest wychwalany stale.
Dniem i nocą, jak napisał Jan. Teraz nasi bracia, np. w Nowej Zelandii śpią,
a my zebrani na tym wspaniałym obiekcie, w blasku dnia wychwalamy Jehowę.
Można więc powiedzieć, że nad tymi, którzy oddają chwałę Jehowie,
nigdy nie zachodzi Słońce. Wszyscy zatem mamy możliwość wysławiania
Jehowy i wychwalania tego wspaniałego imienia, gdyż tylko On jest Bogiem
jak powiedział psalmista w 86 Psalmie, 10 wierszu.
Natomiast Ci, którzy
rzeczywiście oddają chwałę Jehowie, mają radosny przywilej pomagania
innym w poznawaniu i wychwalaniu boga Jehowy. A jakie błogosławieństwa
płyną z wychwalania Jehowy? Porozmawiajmy o tym z braćmi i siostrami,
którzy oddają chwałę Bogu służąc z całego serca wszędzie tam,
gdzie są potrzebni. Mamy przywilej gościć na naszym zgromadzeniu dwóch
braci, m.in. dwóch braci, służących Jehowie za granicą. Zacznijmy od brata Leszka:
Prowadzący: Zechciej
się przedstawić.
Brat Leszek: Leszek
Zieliński. Służbę zagraniczną rozpoczęliśmy z żoną w czerwcu
’93 roku. Obecnie pracujemy w Betel w Kazachstanie. Biuro nasze
troszczy się o potrzeby zborów w 5 państwach: w Kazachstanie, w
Kirgizji, w Tadżykistanie, Uzbekistanie i Turkmenii.
Prowadzący: To gorący
teren. A powiedz, jaki aspekt służby zagranicznej przysparza tobie najwięcej
radości.
Brat Leszek: Szczególną
radość sprawia mi to, że mogę usługiwać i być pomocnym braciom, którzy
działają w warunkach zakazu, np. w Turkmenistanie.
Prowadzący: A jak
sobie radzicie w tych trudnych warunkach?
Brat Leszek:
Bracia
starają się regularnie dostarczać zborom literaturę chociaż jest to
trudne i dość niebezpieczne. Np. niedawno brat miał przywieźć
literaturę do miasta odległego ok. 600 kilometrów. Do tego miasta
prowadzi tylko jedna droga i na niej są cztery posterunki, gdzie milicja i
wojsko sprawdzają podróżnych. Brat miał do przewiezienia dwie duże
torby z czasopismami. I przygotowując się do drogi, włożył do jednej z
toreb kodeks prawny. I na jednym z posterunków autobus, którym jechał
brat, zatrzymali żołnierze. Poprosili wszystkim wziąć bagaże i wyjść
z autobusu. Potem zaczęli dokładnie rewidować każdego pasażera i bagaż.
Nasz brat zwrócił się w modlitwie do Jehowy o pomoc. Kiedy przyszła
jego kolej, żołnierz otworzył torbę, w której na wierzchu leżał
kodeks. Zdziwił się. Zapytał brata ‘Ty to czytasz?’ Brat
potwierdził, wtedy żołnierz powiedział, zamknął torbę i powiedział
‘Wybacz, że zacząłem cię sprawdzać, rewidować, przejdź
dalej.’
Prowadzący: A gdyby żołnierz
zauważył literaturę?
Brat Leszek: Literaturę
skonfiskowaliby i zniszczyli, a brata w najlepszym przypadku pobiliby.
Prowadzący: A powiedz,
jak bracia głoszą w tych trudnych warunkach?
Brat Leszek: Są bardzo
aktywni chociaż ostrożni. Głoszą nieoficjalnie, na ulicy, trochę od
domu do domu. Starają się unikać spotkań z urzędnikami i milicją,
chociaż nie zawsze się to udaje.
Prowadzący: A jeśli
się nie udaje? To co wtedy?
Brat Leszek: To w takim
przypadku otrzymują karę pieniężną, niektórych zwalniają z pracy, są
też przypadki uwięzienia. Chociaż niedawno takie spotkanie zakończyło
się trochę inaczej. Naszą siostrę, która głosiła na ulicy, zatrzymał
pracownik służby bezpieczeństwa i zaczął wymagać, żeby poszła z
nim na posterunek. Siostra zachowała zimną krew. Przedstawiła się,
zapytała też, jak on ma na imię. On się przedstawił. Potem siostra
powiedziała ‘Wie Pan, niestety teraz nie mogę iść z Panem na
komendę, bardzo się spieszę, ale obiecuje, że po obiedzie zgłoszę się
sama.’ O dziwo mężczyzna zgodził się. Siostra rzeczywiście poszła
na komendę. Od razu zaprowadzili ją do komendanta i komendant ostro
zapytał: ‘Dlaczego wy, świadkowie Jehowy zajmujecie się agitacją?’
I nie czekając na odpowiedź siostry dalej mówi: ‘Ty możesz nie
odpowiadać, ja wiem co ty powiesz. Będziesz twierdzić, że wy nie
agitujecie, tylko głosicie i prawdopodobnie zacytujesz Mateusza 28:19-20.
No ale my uważamy, że to jest agitacja.’ Komendant ciągnie dalej:
‘I teraz też wiem co ty powiesz. Pewnie zacytujesz Dzieje
Apostolskie 5:29 „Musimy być bardziej posłuszni Bogu jako władcy
niż ludziom.”’ Po krótkiej pauzie komendant powiedział:
‘Wy nas już zamęczyliście. No cóż, idź.’
Prowadzący:
A w Biblii pisze, że nawet
kamienie będą głosić w razie czego... Widać, że świadkowie Jehowy
wypracowali sobie dobre imię w tym mieście, prawda?
Brat Leszek: Rzeczywiście tak
i
pewnie dlatego, że są bardzo gorliwi. W tym zborze jest około 150
regularnych głosicieli i w tym 69 pionierów. I ten zbór prowadzi miesięcznie
około 600 studiów biblijnych. Przy czym wszyscy starsi i słudzy
pomocniczy są pionierami. Oczywiście przykład jaki podałem, ci gorliwi
bracia, wpływa na cały zbór. Niedawno w tym zborze ochrzciło się 16
osób i wszyscy oni wypełnili wnioski do pomocniczej służby
pionierskiej. Bracia w tym zborze przejawiają też serdeczną miłość i
braterskie przywiązanie. Często pomagają sobie nawzajem. Ponieważ
akurat w tej części Turkmenii większość ludzi żyje bardzo skromnie.
Np. przeciętny posiłek to 'lepioszka', to jest taki cienki, okrągły
placuszek, zielona herbata, cukier i to wszystko.
Prowadzący: To
niewiele.
Brat Leszek: Tak. Nasi
bracia prowadzą tam bardzo proste życie, ale są radośni i oni kochają
Jehowę. Jehowa im błogosławi. Nas też to cieszy.
Prowadzący: Widać, że
rzeczywiście Jehowa im błogosławi. Bardzo dziękujemy ci bracie Leszku
za te wspaniałe wieści. Jak z żoną wrócicie do domu, pozdrawiajcie
braci na tamtym terenie.
Brat Leszek: Dziękuję
bardzo.
(...aplauz...)
Prowadzący: Na naszym
zgromadzeniu gościmy też brata, który od kilku lat pełni służbę na
wschodzie, no może nieco bliżej. Powiedz nam coś więcej o sobie.
Brat Grzegorz: Nazywam się
Grzegorz Komor i pochodzę z Trzebini. Zawsze bardzo lubiłem czytać w
czasopismach o przeżyciach misjonarzy i to spowodowało, że zacząłem służyć
tam, gdzie są większe potrzeby. W 1992 roku zostałem pionierem stałym,
a w ’96 roku zostałem zaproszony na kurs usługiwania. Moim
pierwszym przydziałem był Sant Petersburg w Rosji, gdzie usługiwałem
dwa lata jako pionier specjalny. Tam poznałem moją żonę Irinę i już
jako małżeństwo byliśmy pionierami specjalnymi w Lipiecku, to jest 600
- tysięczne miasto niedaleko Moskwy.
Prowadzący: Jakich błogosławieństw
zaznałeś dzięki temu, że wyjechałeś ze swego kraju by usługiwać za
granicą?
Brat Grzegorz: Mogę
powiedzieć, że wszystko co się w moim życiu wydarzyło to są błogosławieństwa
od Jehowy. Radości przysparza nam możliwość służenia w wielu
miejscach, wśród ludzi różnych kultur i mentalności, oraz oglądanie
jak Jehowa zbiera kosztowności tych wszystkich narodów. W 2000 roku
zostaliśmy zaproszeni do pracy w obwodzie i to na dalekim wschodzie. 10
tysięcy kilometrów od Moskwy. Ten pierwszy przydział był trochę
szokujący, szczególnie dla żony. No Jehowa obficie błogosławił nas i
teraz z nostalgią wspominamy usługiwanie na tamtym terenie. A obecnie
pracujemy w obwodzie na południu Ukrainy.
Prowadzący: To znowuż
bardzo daleko. Opowiedz jak to się stało, że tak daleko musieliście się
przenieść.
Brat Grzegorz: No, gdy
byliśmy na Dalekim Wschodzie wyjechałem na jeden dzień z Rosji, aby móc
przedłużyć pobyt. No taka zwykła formalność. No niestety, już mnie
nie wpuszczono z powrotem. Ja wróciłem do Polski, można powiedzieć bez
żadnych rzeczy, żona została w Petersburgu, a wszystkie nasze rzeczy 12
tysięcy kilometrów stąd, w Habarosko. No to były trudne chwile dla
nas, no ale nie dla Jehowy, który wspaniale troszczy się o wszystkich,
którzy oddają mu chwałę. Już po miesiącu spotkaliśmy się z żoną
na nowym terenie. Właśnie na południu Ukrainy.
Prowadzący: Czy jesteście
zadowoleni z takiego obrotu sprawy?
Brat Grzegorz: Za wielkie
błogosławieństwo poczytamy sobie przyjaźń wielu braci, sióstr, których
poznaliśmy odwiedzając zbory. Bardzo się cieszymy, że wielu z nich
spotkamy na kongresie w Kijowie. Tym bardziej, że niektórzy z nich będą
tam jechać 8 dni.
Prowadzący: To
rzeczywiście dużo.
Brat Grzegorz: Jehowa błogosławi
nam tym, że możemy także widzieć owoce swojej pracy. Np. w jednym ze
zborów, w którym usługiwaliśmy jako pionierzy specjalni, już sześciu
braci ukończyło kurs usługiwania. Są i tacy, którzy służą jako
pionierzy specjalni.
Prowadzący: Z pewnością
macie też wiele ciekawych przeżyć, których zaznaliście pomagając
innym w wychwalaniu Jehowy.
Brat Grzegorz: Oboje z żoną
mamy świadomość, że to co robimy ma nieprzemijającą wartość. Ale
sił dodaje nam także to, jak widzimy, że bracia w zborach doceniają
dar duchowe, nie bacząc na bardzo skromne warunki życiowe. Np. na zbiórki
do służby przychodzi regularnie 30, 40, a nawet więcej głosicieli.
Niektórzy pracę dostosowują do zbiórek. Wspaniały przykład dają pod
tym względem starsi, słudzy pomocniczy, a także osoby w podeszłym
wieku. Ci kochani bracia bardzo cenią zebrania zborowe. Np. jedno małżeństwo
w wieku ok. 80 lat, żeby przyjechać na zebranie muszą wstać wcześnie
rano, iść 3 kilometry do stacji kolejowej, przyjechać do miasta, czekać
parę godzin głosząc. Wracają do domu późnym wieczorem. Podczas
naszej wizyty często są na zbiórkach. Podobnie młody brat mieszkający
na wsi, na zebrania dojeżdża 40 kilometrów na rowerze. Również w
zimie. On bardzo chce się uczyć, by pomagać innym. Czujemy się naprawdę
szczęśliwie, że możemy oddawać chwałę Bogu i pomagać innym czynić
to samo.
Prowadzący: Bardzo dziękujemy
Ci bracie Grzegorzu za to, że jesteś z nami. Jestem też pewien, że
twoja żona, gdyby tylko mogła z tobą przyjechać do nas, też
opowiedziałaby nam wiele miłych przeżyć. Dziękujemy bardzo.
Brat Grzegorz: Dziękuję.
(...aplauz...)
Prowadzący: Zaprosiłem
też małżeństwo, które postanowiło służyć Jehowie tam, gdzie są
większe potrzeby. Zechciejcie się przestawić.
Brat Grzegorz: Nazywam się
Grzegorz Krawczyk, a ze mną jest moja żona Anna, z którą razem przez
ostatnie kilka lat usługiwaliśmy jako pionierzy specjalni na terenie
zborów Kępno i Byczyna.
Prowadzący: Wiem, że
ukończyłeś też kurs usługiwania.
Brat Grzegorz: Tak, klasę
14-tą w ’99 roku. I w tym samym roku opuściłem Kraków, by wyjechać
na mój pierwszy teren.
Prowadzący: Powiedz
nam wobec tego, jak odebrane przez ciebie wówczas szkolenie, pomaga Ci
oddawać chwałę Bogu i pomagać drugim.
Brat Grzegorz: To
szkolenie bardzo zbliżyło mnie do Jehowy. Teraz lepiej potrafię w
trudnych sytuacjach przejawiać rozsądek i zaufanie do Jehowy. Ten kurs
jeszcze bardziej rozniecił we mnie ducha ewangelizacji, dzięki czemu mogę
teraz przejawiać pozytywne nastawienie, również na terenie mało owocnym. Jestem
bardziej wyczulony na potrzeby drugich, czy to współbraci czy
zainteresowanych. Chętnie poświęcam czas braciom oczekującym pomocy.
Rozumiem teraz, jak wielkie znaczenie dla rozwoju duchowego, ma wyruszanie
do służby z różnymi głosicielami. Uważam, że kurs usługiwania jest
wspaniałym szkoleniem, które zapewnić tylko Jehowa.
Prowadzący: A jakich błogosławieństw
zaznaliście dotąd w waszej poszerzonej, bo specjalnej służbie dla
Jehowy?
Brat Grzegorz: Dużym błogosławieństwem
jest widok osób zainteresowanych, które zmieniają swoją osobowość.
Warto zaznaczyć, że właśnie taka intensywna służba trwająca nie dłużej
niż 2 do 3 lat na jednym terenie, pozwala szybko, bo w krótkim czasie,
cieszyć się owocami swej pracy.
Prowadzący: A jakie to
owoce?
Brat Grzegorz: Na terenie
zboru Byczyna znaleźliśmy wiele osób mających potrzeby duchowe. Ja
prowadziłem 6 studiów biblijnych, a Ania 8. Mieliśmy sposobność
obserwować jak Jehowa, pod wpływem naszych wysiłków, otwiera tym ludziom
serca i oczy.
Siostra Anna: Cieszy nas
również, że niektóre z naszych zainteresowanych osób, już regularnie
uczęszczają na zebrania, ale jedna z nich jest dla nas takim szczególnym
błogosławieństwem.
Prowadzący: Siostro
Aniu, to opowiedz nam krótko o tej szczególnej waszej radości.
Siostra Anna: Bardzo chętnie.
Bożenka, bo tak ma na imię ta osoba o której chcę opowiedzieć,
poznaliśmy ją na początku służby specjalnej Grzegorza w Kępnie. Jej
mama od 30 lat przyjmowała wizyty braci i czasem bywała na zebraniach,
natomiast z Bożenką nikt nigdy przez ten okres nie rozmawiał. Kiedyś
przyszliśmy z Grzegorzem odwiedzić mamę Bożenki, ale zwróciliśmy
uwagę na siedzącą pod piecem Bożenke. No więc stwierdziliśmy, że od
razu jej zaproponujemy studium biblijne. Bożenka się zgodziła, ale
tylko dlatego, że nie miała nic lepszego do roboty, bo była przez dłuższy
czas na bezrobociu. Cały czas była bardzo zamknięta w sobie i w ogóle
zresztą nie lubiła mówić na swój temat. Szczerze mówiąc, przez
pierwsze kilka miesięcy nie wiedziałam nawet co myśli o tym studium.
Kiedyś byłam tak bardzo zmęczona po służbie, że zadzwoniłam do
niej, żeby odwołać studium. A ona niespodziewanie na drugi dzień
odwiedziła mnie, żeby zapytać o samopoczucie. I ten moment pozwolił
nam się dowiedzieć, że jej zależy na naszym towarzystwie. Wobec tego
zabraliśmy ją kiedyś z mężem w nasze rodzinne strony, żeby się z nią
bardziej zaprzyjaźnić.
Prowadzący: I udał się
ten eksperyment?
Siostra Anna: Na
szczęście tak. Podczas pobytu zabraliśmy ją również na zgromadzenie
obwodowe do Sosnowca, którego program kładł nacisk na podejmowanie służby
pionierskiej jako wyraz miłości do Jehowy. I okazało się, że ten
moment był dla Bożenki momentem przełomowym. Podczas programu odwróciła
się do mnie i zapytała:
-‘A Ty, kiedy zostaniesz pionierem?’
-‘Ja już nim jestem od wielu lat’ – odpowiedziałam.
I po powrocie w jej rodzinne strony, na pierwszym studium, mama weszła i z
niepokojem zapytała:
-‘Co zrobiliście mojej córce w Krakowie, bo od powrotu bardzo się
zmieniła.’
Na ścianach
zauważyliśmy, że nie było już obrazów, mimo że nigdy wcześniej jej
o tym nie wspominaliśmy. Bożenka od tamtego czasu wyraźnie zaczęła
dostosowywać się do poznawanej Prawdy i wkrótce zaczęła uczęszczać
na wszystkie zebrania. Po kilku miesiącach wyraziła chęć bycia głosicielem
i wkrótce przyjęła chrzest, a było to tuż przed naszym wyjazdem na
inny teren. Po chrzcie wręczyła nam list z podziękowaniami za trud, który
włożyliśmy w to studium. I w tym liście, po raz pierwszy tak naprawdę,
otworzyła się przed nami i wyraziła swoje uczucia. Napisała, że chce
podjąć za naszym przykładem służbę pionierską.
Prowadzący: Czy
zrealizowała ten zamiar?
Brat Grzegorz: Tak. Od
roku jest pionierką pełnoczasową. Natomiast jej mama, niestety, stała się
naszym przeciwnikiem. Teraz myślimy, że chyba po to przez tyle lat
przyjmowała braci, żeby jej córka poznała Prawdę.
Prowadzący: To czego
Jehowa dokonuje, przechodzi nasze naprawdę najśmielsze oczekiwania. To
widać na tym przykładzie.
Brat Grzegorz: Zgadza się.
Kolejne błogosławieństwo, to silne więzi z członkami zboru. Od dnia
przybycia, bracia zawsze okazywali nam serdeczne zainteresowanie, również
pod względem materialnym, pomimo iż dotykają ich bezrobocie i wszystkie
inne problemy starego świata.
Siostra Anna: Zauważyliśmy,
że bracia bardzo oczekiwali naszego towarzystwa i naszego wsparcia. Jak
jechaliśmy rankiem rowerami na teren przez wioski, bracia wybiegali na
ulice i prześcigali się w zapraszaniu nas na obiad po służbie. I przy
tej okazji chcieli wysłuchać bieżących doniesień z terenu.
Prowadzący: To
rzeczywiście wzruszające.
Siostra Anna: Rzeczywiście,
bardzo nas do siebie zbliżało. I kiedy czasem zdarzyło się, że jedno
z nas zachorowało to bracia zajmowali się bardzo intensywnie chorym, a
ze zdrową osobą starali się umawiać do służby i to najchętniej na
5 godzin, zaznaczali. Dbali o to żebyśmy mieli współpracowników i
dbali o to, żebyśmy zawsze wypracowywali kwantum. Jednak te więzi najbardziej
są widoczne wtedy, gdy trzeba zmienić teren. Wtedy członkowie zboru i
zainteresowani pokazują nam. jak bardzo się z nami zżyli. Muszę przyznać,
że obydwoje z mężem odczuliśmy słuszną zapewnienia Jezusa o tym, że
każdy kto opuści dom, rodzinę, otrzyma wielokrotnie więcej kochanych
braci gotowych do poświęceń.
Brat Grzegorz: Za wielkie
błogosławieństwo poczytujemy sobie też to, iż dzięki naszej służbie,
nauczyliśmy się pełnego zaufania do Jehowy i poprzestawania na tym co
się ma. To bardzo upraszcza życie. Nie mamy wygórowanych wymagań, a
Jehowa i tak w swej wielkiej troskliwości daje nam więcej niż
potrzebujemy. Czekamy na Jehowę, a on w stosownym czasie wskazuje nam jak
postąpić i gdzie mamy mu służyć.
Prowadzący: Na początku
powiedziałeś Grzegorzu, że byliście pionierami specjalnymi, tzn.?
Brat Grzegorz: Tzn., że
od czerwca jesteśmy pionierami stałymi w macierzystym zborze Kraków 'Prądnik
Czerwony', gdyż ze względu na ważne sprawy rodzinne, musimy przez jakiś
czas pozostać w domu.
Prowadzący: A potem?
Siostra Anna: Naszym
marzeniem jest, żeby cały czas pełnić służbę pionierską w jak
najpełniejszej mierze, a szczególnie tam, gdzie są potrzeby i gdzie
skieruje nas Towarzystwo.
Prowadzący: Wszyscy z
całego serca tego właśnie wam życzymy.
(...aplauz...)
Prowadzący:
Porozmawiajmy
teraz z bratem, który współpracuje ze zborem w Wiedniu. Powiedz nam coś o sobie.
Brat Sebastian: Nazywam się
Sebastian Nowak i wraz z moją żoną i dwoma synkami jesteśmy w zborze
Reis Bricke. Jest to jeden z dwóch polskich zborów w Wiedniu. O trzech
lat usługuję jako starszy, jestem też nadzorcą szkoły teokratycznej.
Prowadzący: Przybliż
nam, bracie Sebastianie, jak wygląda w waszych warunkach działalność
kaznodziejska. No przecież nie każdy wystarczająco zna język
niemiecki.
Brat Sebastian: Każdy chętny
głosiciel otrzymuje teren cząstkowy, w którym jest kilka osiedli, bądź
nawet też część dzielnicy i na tym terenie wyszukuje polsko brzmiące
nazwiska, lub po prostu wypytuje ludzi o Polaków zamieszkujących w pobliżu.
Naszym zadaniem jest pomaganie Polakom, których bardzo dużo mieszka w
Wiedniu.
Prowadzący: Czy masz
jakieś ciekawe przeżycia związane z pomaganiem wiedeńskim Polakom w
wychwalaniu Boga?
Brat Sebastian: Ludzie często
zmieniają miejsce zamieszkania. I wtedy zdarza się, że znikają nam
mimo, iż poświęciliśmy im niekiedy sporo czasu. Tak było z pewnym mężczyznom,
z którym prowadziłem studium. Zostało przerwane, ponieważ się
wyprowadził nie zostawiając adresu. Było mi żal tego mężczyzny, bo
myślałem, że wszystko stracone. Jednak ziarno Prawdy trafiło na
podatny grunt w jego sercu, gdyż po podziale naszego zboru, na innym
terenie odnalazł się i teraz bracia pomagają mu robić dalsze postępy.
Ja jestem szczęśliwy, bo widzę go na zebraniach i był też na
zgromadzeniu dwa tygodnie temu w Wiedniu.
Prowadzący: To pięknie.
A co pomaga Ci zachować pozytywne nastawienie do służby dla Jehowy w
tych warunkach?
Brat Sebastian: Wypracowywanie
pozytywnego nastawienia ma u nas szczególne znaczenie, gdyż napotykamy w
służbie na trudności, które mogą nas zniechęcać.
Prowadzący: Co masz na
myśli?
Brat Sebastian: Szukając
Polaków, trzeba pokonać duże odległości. Czasami od adresu do adresu
mija 10 do 20 minut. Gdy pytamy o jakiś adres lub o zamieszkujących w
pobliżu Polaków, Austriacy często pytają ‘Dlaczego ich
szukamy?’
Prowadzący: To
zrozumiałe.
Brat Sebastian: Trzeba znać
na tyle język by móc uspokoić ewentualne obawy. Jednak zawsze pamiętam,
że służba to najlepsze zajęcie od Stwórcy, przynoszące pożytek i
duchową ochronę dla nas. Służąc Jehowie na naszym terenie pokazujemy,
że chwalimy Boga poświęcając swój czas i swoje siły.
Prowadzący: Odczuwacie
też z pewnością błogosławieństwa od Jehowy.
Brat Sebastian: Oczywiście.
Bez nich nie bylibyśmy w stanie nic uczynić. Jehowa dodaje nam sił
przez to, że prowadzimy ciekawe rozmowy, ludzie zaczynają się zmieniać,
przychodzą na zebrania. Wiele radości daje nam też współpraca z braćmi,
którzy chętnie wyruszają też ze mną do służby. Wielkim
pokrzepieniem są też bracia działający tak jak my, na tym samym
terenia, ale jeszcze w innych językach. Przekonuje nas to, że Jehowie
bardzo zależy na dokładnym wykonaniu dzieła zbierania kosztowności ze
wszystkich narodów.
Prowadzący: Czy masz
jakieś plany na przyszłość z tym związane?
Brat Sebastian: Przeświadczenie
o powinności wychwalania Jehowy i o duchowych potrzebach rodaków, skłoniło
nas z żoną do zaangażowania się w głoszenie, w drugim co do wielkości
mieście w Austrii, w Graz, leżącym 200 kilometrów na południe od
Wiednia. Jest tam dużo Polaków, wobec tego myślimy poważnie, by się
tam przeprowadzić, pomagać im w oddawaniu chwały Jehowie.
Prowadzący: Bardzo ci
dziękujemy bracie Sebastianie i życzymy Tobie, Twojej rodzinie oraz
braciom w Wiedniu licznych błogosławieństw.
(...aplauz...)
Prowadzący:
Czy, aby
oddawać chwałę Jehowie i odczuwać błogosławieństwa Jego, koniecznie
trzeba wyjeżdżać za granicę, być pionierem specjalnym bądź
betelczykiem? Porozmawiajmy z rodziną, która przeżywa swoje troski i
radości. działając w jednym zborze w oparciu o własny dom. Powiedzcie kochani coś o sobie.
Brat Grzegorz: Nazywam się
Grzegorz Pacholczyk. Usługujemy
(oryg.)
jako starszy i nadzorca przewodniczący w
zborze Olkusz 'Skalskie'. Jest ze mną moja żona Lucyna, która od 12 lat
pełni stałą służbę pionierską, nasza córka Daria, która do
czerwca również pełniła stałą służbę, z krótką przerwą. od
1994 roku, oraz syn Tymoteusz, który jest starszym i nadzorcą służby w
naszym zborze.
Prowadzący: Bracie
Grzegorzu, a czy Ty nie byłeś pionierem?
Brat Grzegorz: Owszem. Były
takie dwa wspaniałe lata, kiedy i ja byłem pionierem stałym. Teraz
udaje mi się przynajmniej co jakiś czas być pionierem pomocniczym.
Prowadzący: O właśnie.
Z pewnością nie było wam łatwo osiągnąć taki stan duchowy waszej
rodziny. Powiedzcie, od kiedy zaczęliście wdrażać wasze dzieci do służby.
Siostra Lucyna: Pamiętam,
że Daria miała 3 lata, gdy zabieraliśmy ją na teren oddalony. Mamy
nawet jej zdjęcie na przystanku autobusowym na jednej z wiosek.
Brat Grzegorz: : A
Tymoteusz był z Tobą na ośrodku pionierskim, gdy miał 4 lata.
Prowadzący: Chyba
trochę musieliście pomagać mu chodzić.
Brat Grzegorz: Tak. Niektórzy
bracia nosili go na barana.
Prowadzący:
Opowiedzcie jakie przeszkody napotykacie, gdy staracie się brać jak
najpełniejszy udział w służbie kaznodziejskiej. Tymoteuszu?
Brat Tymoteusz: Dla mnie
osobiście taką przeszkodą jest obojętność ludzi na moim terenie. I właśnie
to mnie zniechęca.
Prowadzący: A Ciebie
bracie Grzegorzu?
Brat Grzegorz: Utrzymać
rodzinę. Musze coraz więcej czasu poświecić na pracę zarobkową. Stąd
trudniej znaleźć czas na służbę i może właśnie dlatego nie jestem
pionierem.
Prowadzący: A siostra
Lucynka?
Siostra Lucyna: Kiedyś
miałam trochę trudności z dobrym przygotowaniem się do służby. Łatwo
zniechęcałam się, gdy ktoś nie stawił się do współpracy. Dziś dużo
czasu zabierają mi zajęcia w domu, bo większość obowiązków domowych
spoczywa przecież na mnie.
Prowadzący: To
przywilej naszych kochanych żon. A co pomaga wam pokonywać te trudności?
Siostra Daria: Wprawdzie
nie mówiłam o trudnościach, ale to nie znaczy, ze ich nie mam. W walce
ze zmęczeniem związanym z wyjazdami do pracy, ogromną zachęta jest dla
mnie postawa starszych głosicieli w zborze. Szczególnie przykład mojej
babci, która mimo 78 lat jest jednym z najaktywniejszych członków
naszego zboru. Nigdy nie traci pozytywnego nastawienia, a gdy współpracownik
nie dopisze, babcia pracuje w pojedynkę.
Prowadzący: To godne
pochwały, rzeczywiście.
Siostra Lucyna: Dla mnie z
kolei zachętą są młodzi wiekiem głosiciele, gdy patrzę na ich odwagę
i zapał. Dobrze, że są w zborze takie młode osoby.
Brat Tymoteusz: Z racji
tego, że jestem nadzorcą służby, mam możliwość współpracy z różnymi
głosicielami. Ich pomysłowość w pokonywani obojętności, uczy mnie
tego właśnie, jak sobie radzić z tego rodzaju problemami. Poza tym
bardzo dużo korzyści odnoszę z programu zebrań, których nie opuszczam
i w których także biorę udział. Ale mam też świadomość tego, że
nie wszyscy mieszkańcy, do których zachodzimy, mieli pozytywnie reagować
właśnie na orędzie, które przyszło nam głosić.
Prowadzący: To prawda.
Siostra Lucyna: Po jednym
ze spotkań pionierskich lepiej uświadomiłam sobie, ze skuteczność służby
zależy także od dobrego przygotowania się do niej. W związku z tym
teraz częściej się modlę, częściej analizuję myśli z podręcznika
z 'kursu służby pionierskiej'. Na zebraniach notuję myśli, które mogą
mi się przydać w służbie. Staram się też wyszukiwać u braci
pozytywnych cech, co szalenie ułatwia współpracę. Ciągle pracuję nad
dyscypliną wewnętrzną i organizacją pracy w domu.
Brat Grzegorz: Ja z kolei
staram się wykorzystywać różne sytuacje na głoszenie nieoficjalne,
m.in. w pracy czy podczas dojazdów do niej. A okresy takiego lepszego
samopoczucia wykorzystuję na umawianie się z kilkoma osobami w ciągu
dnia.
Prowadzący: A jakich błogosławieństw
zaznajecie?
Siostra Daria: Rok temu
zdecydowałam o powrocie do służby pełnoczasowej. Niedługo potem
znalazłam satysfakcjonujące zatrudnienie. Widzę w tym kierownictwo
Jehowy, gdyż jest to praca, którą sobie wymarzyłam. Mam świetną możliwość
prowadzenia rozmów ze współpracownikami. Np. jednej z koleżanek
zreferowałam cały program zebrania, a ją szczególnie zainteresował
temat małżeństwa. Nie mam też problemu z otrzymywaniem wolnego na różne
zajęcia teokratyczne. Ostatnio przełożony podpisując wniosek o urlop
na dzisiejsze zgromadzenia, podkreślił swoje docenianie dla mojego
zaangażowania w sprawy religijne. Choć musiałam na pewien czas przerwać
służbę pionierską, to nadal pragnę być pionierką i wiem, że Jehowa
mnie wesprze.
Prowadzący: Z całego
serca życzymy Ci tego. A jak ty czujesz siostro Lucynko?
Siostra Lucyna: To, że
mam siły do takiego działania, że prowadzę 3 studia, że mam wielu
stałych czytelników, a w czerwcu przybyło kolejnych dwóch, również to, że u
niektórych byliśmy już w mieszkaniu na rozmowie, a ludzie sami proszą
mnie o czasopisma, bo poznają mnie na ulicy. To wszystko jest bez wątpienia
wielkim błogosławieństwem od Jehowy.
Brat Tymoteusz:
Takim błogosławieństwem
dla mnie jest możliwość wychwalania Jehowy wszystkim co mam, swoimi możliwościami,
siłami, ale też usługiwania braciom w zborze.
Prowadzący: A Ty
bracie Grzegorzu co nam powiesz?
Brat Grzegorz: Ja tak może
podsumuję. W ogóle to właśnie dzięki Jehowie trzymamy się razem, możemy
wzajemnie się wspierać, zachęcać, dzielić doświadczeniami, które
mamy w służbie. Dla nas, jako dla rodziców, to z tego wszystkiego wyciąga
pewien wniosek. Jest to... odbieramy to jako nagrodę, wielką nagrodę za
systematyczne wdrażanie dzieci do chrześcijańskiej służby
kaznodziejskiej.
Prowadzący: Bardzo dziękujemy
wam za te szczere wypowiedzi, za te przykładne wypowiedzi, i życzymy wam
wielu dalszych błogosławieństw.
(...aplauz...)
Jakie
wnioski wyciągniemy, kochani, po wysłuchaniu naszych gości? Czy trzeba
mieć jakieś szczególne predyspozycje, szczególne warunki, czy może
specjalne umiejętności, by swoją służbą przysparzać chwały Bogu i
radości? Ważne jest raczej nasze przykładne zachowanie, wygląd, mowa
wszędzie tam, gdzie się znajdujemy. W pracy, w szkole, w domu czy poza
nim, wśród ludzi, których być może jeszcze nie znamy. Być może będziemy
musieli się czegoś o nich dowiedzieć, może nauczyć się ich języka,
by im przekazać orędzie od Jehowy. Jest to postawa, która bardzo cieszy
Jehowę. W Księdze Przysłów, w 28 rozdziale, 28 (w
rzeczywistości: werset 20) wierszu Jehowa nas zapewnia:
''Mąż czynów
świadczących o wierności zyska wiele błogosławieństw'' (tyle
zacytowano)
To
co usłyszeliśmy przed chwilą przekonuje nas, że Jehowa dotrzymuje słowa.
Możemy być pewni, że Jehowa w dalszym ciągu będzie błogosławił
wszystkim swym wiernym sługom, którzy oddają mu chwałę. Z pewnością
każdy z nas chciałby jeszcze lepiej służyć Bogu, prawda? Ale gdyby
nie te trudności. A tymczasem usłyszeliśmy, że przeszkody to coś
nieodłącznie związanego ze służbą dla Jehowy. Ponieważ jesteśmy
niedoskonali i żyjemy w świecie, póki co, rządzonym przez Szatana. Bez
ograniczeń służyć Jehowie będziemy mogli dopiero w Jego bożym, nowym
porządku. Jehowa o tym wie najlepiej, dlatego jest zadowolony z naszych
wysiłków, o czym świadczą liczne Jego błogosławieństwa zlewane na
jego wiernych sług. Jest to zapowiedziane ustami apostoła Pawła
w 2 Liście do Koryntian:
''Kto
obficie sieje, ten będzie też obficie żąć'
Dlatego
siejmy wszyscy obficie z nadzieją, że będziemy zbierać
błogosławieństwa. A chyba największym z tych błogosławieństw
będzie dla nas życie wtedy, gdy jak mówią ostatnie słowa Księgi
Psalmów:
''Wszystko
co oddycha będzie oddawać Jehowie należną mu chwałę.''
(...aplauz...)
Opublikowano na Brooklyn Sp. B.O. wrzesień 2003
|
