Rok 1914

Uważamy, że wszystkie obecne królestwa ziemi, które ciemiężą dziś ludzkość i trzymają ją w okowach, zostaną obalone, zanim dojdzie do restytucji albo nawet pobłogosławienia rodu ludzkiego, że królestwo Boże przejmie władzę, i że za pośrednictwem tego nowego królestwa spłyną błogosławieństwa i nastąpi restytucja.

Ustanowienie tego królestwa [w roku 1914] oczywiście pociągnie za sobą obalenie wszystkich królestw ziemi, jako że wszystkie one – nie wyłączając najlepszych – opierają się na niesprawiedliwości i stronniczości, ciemiężą większość, a faworyzują nielicznych; czytamy bowiem: ‘Połamie i koniec uczyni tym wszystkim królestwom, a samo stać będzie na wieki’.

Nie bądźmy więc zaskoczeni, kiedy w kolejnych rozdziałach prezentowane będą dowody, że ustanawianie Królestwa Bożego już się zaczęło, że według proroctwa jego panowanie rozpoczęło się w roku 1878, że „wojna onego wielkiego dnia Boga wszechmogącego” (Obj. 16:14), która zakończy się w roku 1914 zupełnym obaleniem obecnych mocarzy ziemi, została już rozpoczęta. Z punktu widzenia Słowa Bożego zbieranie się armii jest wyraźnie widoczne.

Nie widzimy żadnego powodu do zmiany obliczeń – nawet gdybyśmy chcieli, nie możemy tego uczynić. Wierzymy, że są one datami Bożymi, a nie naszymi. Pamiętajmy jednak, że koniec roku 1914 nie jest datą początku, lecz datą końca ucisku.

Co się tyczy roku 1914, któregośmy określali i względem którego chociaż często wyrażaliśmy swe przekonanie, to jednak nigdy świadomie nie wyra­ziliśmy się w formie nieomylnej. Zawsze nadmie­nialiśmy, że to jest rzeczą wiary i przekonania ra­czej, niż absolutnej wiedzy.

[Russell] Udowodnił nadto z chronologii biblijnej, obecność Chrystusa od roku 1874 i zaznaczył, że rok 1914 jest końcem czasu Pogan, a początkiem ogólnej walki.

Stosując tą samą regułę, dzień za rok, 1335 dni od R.P. 539 sprowadza nas do R.P. 1874, w którym to czasie, według chronologii biblijnej, Pan po raz wtóry przyszedł na ziemię.

Tu poruszymy tylko niektóre ważniejsze daty, aby pokazać, jak proroctwo spełniło się. Chronologia do pewnego stopnia polega na akuratnych obliczeniach i dlatego, mogą zajść czasami omyłki. Spełnione proroctwo jest dowodem fizycznym, w czem nie mogą zajść żadne pomyłki. Stoi ono jako niemy świadek, którego sprawozdania nie można powątpiewać.

Są dwie ważne daty, których nie wolno uważać za jedno i to samo, mianowicie, początek 'czasu końca' i 'obecność Pana'. 'Czas końca' obejmuje okres od R.P. 1799, jak powyżej wskazano, do czasu zupełnego obalenia rządów szatana i ustanowienia królestwa Mesyjasza. Czas obecności naszego Pana datuje się od R.P. 1874, jak powyżej udowodniono. Zrozumienie proroctw do 'czasu końca' i obecności Pana celowo zostało ukryte przez Jehowę do właściwego czasu.

(...) W r. 1844 wynaleziono telegraf, a później telefon. Z początku używano drutów i elektryczności do przesyłania komunikacyi, lecz teraz z błyskawiczną szybkością przesyła się je w powietrzu do wszystkich krańców świata.

Ten wielki wzrost wiedzy i podróżowania tam i sam, bez kwestyi, jest spełnieniem proroctwa odnoszącego się do 'czasu końca'. Te fizyczne fakta nie mogą być powątpiewane i wystarczą, aby przekonać człowieka myślącego, że od r.1799 żyjemy w 'czasie końca'.

Już w roku 1877 pierwszy prezydent Towarzystwa Watch Tower przystąpił do ogłaszania wieści, że w r. 1914 królestwo Chrystusa zostanie w pełni ustanowione.

W Strażnicy (ang.) z 15 października 1913 roku ukazał się artykuł zatytułowany „Ostateczny wniosek co do końca czasów pogan”. W paragrafie 2 tego artykułu powiedziano: „Nie chcemy dogmatyzować, ale oczekujemy następujących wydarzeń: (1) Skończenia się czasów pogan — zwierzchnictwa pogan nad światem — i (2) ustanowienia na świecie Królestwa Mesjasza. Królestwa ziemskie dobiegną końca, a ,Bóg niebieski wzbudzi Królestwo’. (Dan. 2:44)

Brat Dathe, który razem z żoną został ochrzczony w roku 1912, a po latach napisał do swego przyjaciela, i brata Fritza Dasslera, co następuje: „(...) A jednak my oczekiwaliśmy w tym roku widocznych znaków zapowiadających początek panowania Chrystusa. Gazety już triumfowały, zamieszczając jeden oszczerczy artykuł za drugim przeciwko prawdziwym chrześcijanom, którzy zapowiadali koniec świata na rok 1914. Znajdowaliśmy się wszyscy pod morderczym ogniem krzyżowym. Jednak dzięki życzliwości i mocy Bożej potrafiliśmy się przeciwstawić wrogiemu ustosunkowaniu się do nas. Nieustannie wykazywaliśmy, że rok 1914 jeszcze się nie skończył i trwa. (...) Lecz oto w poniedziałek, dnia 29 czerwca 1914 roku, kiedy wzięliśmy rano gazetę do ręki, przeczytaliśmy wielki nagłówek: ‚Następca tronu Austrii zamordowany w Sarajewie’. Przez noc na firmamencie politycznym pociemniało. Cztery tygodnie później wybuchła I wojna światowa. W oczach naszych przeciwników staliśmy się nagle największymi prorokami.”

Kiedy się rozpoczynał znamienny rok 1914, Russell napisał w Strażnicy z 1 stycznia: „Nie potrafimy odczytywać rachuby czasu z taką samą absolutną pewnością, jak doktryn, ponieważ czas nie jest w Biblii tak ściśle przedstawiony, jak podstawowe nauki. Ciągle jeszcze chodzimy według wiary, a nie dzięki widzeniu. Nie jesteśmy jednak niedowiarkami, tylko wierzymy i czekamy. Gdyby się później okazało, że Kościół nie zostanie wyniesiony do chwały w październiku 1914, dołożymy starań, żeby się zadowolić wolą Pana, jakakolwiek by ona była”.

W roku 1877 Russel i Barbour opublikowali wspólnie książkę Three Worlds, and the Harvest of This World (Trzy światy i żniwo tego świata). Ta 196-stronicowa publikacja zawierała informacje na temat restytucji oraz biblijnych proroctw dotyczących chronologii. Przedstawiono w niej pogląd, że jesienią roku 1874 nastała niewidzialna obecność Jezusa Chrystusa oraz pewien 40-letni okres, który się rozpoczął od trwającego 3 i pół roku żniwa.

Dzięki studiowaniu Biblii chrześcijańscy świadkowie Jehowy wiedzą, że okres nieprzerwanego panowania pogan nad światem dobiegł końca w roku 1914, gdy się narodziło niebiańskie Królestwo Boże podlegające władzy Jezusa Chrystusa (Obj. 12:1-5). Ale w roku 1914 spodziewano się czegoś więcej.(...) Myśl o pójściu do nieba w roku 1914 mocno się zagnieździła w umysłach niektórych Badaczy Pisma Świętego. „Sądziliśmy wówczas, że wojna przekształci się w rewolucję i anarchię” — opowiada siostra Kenyon. „Wtedy namaszczeni, czyli poświęceni, umrą i zostaną wyniesieni do chwały. Pewnej nocy śniło mi się nawet, że cala eklezja (zbór) jedzie gdzieś pociągiem. Nagle rozległy się grzmoty, pojawiły błyskawice i wszyscy bracia wokół mnie zaczęli umierać. Zdawało mi się, że tak powinno być, ale sama jakoś nie mogłam umrzeć, choć bardzo się o to starałam. Było to okropne! Jednakże nagle umarłam i wtedy poczułam ulgę i zadowolenie. Opowiadam to, ażeby pokazać, jak pewni byliśmy, że stary świat wkrótce się skończy i że ostatek ‚małego stadka’ zostanie wywyższony (Luk. 12:32)”. (...) Pewne zdarzenie na kongresie w Saratoga Springs w roku 1914 ujawnia pogląd brata Macmillana na pójście w owym roku „do domu”, to jest do nieba. Pisze on: „W środę (30 września) poproszono mnie o wygłoszenie przemówienia na temat: ‚Przybliżył się koniec wszystkiego, bądźmy więc trzeźwi i czujni ku modlitwom’. No cóż, temat był po mojej myśli. Sam byłem święcie przekonany, że w październiku kościół ‚pójdzie do domu’. W tym wykładzie umieściłem niefortunną wzmiankę: ‚Najprawdopodobniej jest to mój ostatni wykład publiczny, ponieważ wkrótce pójdziemy do domu’”.

Zatem wielu Badaczy Pisma świętego wiązało z rokiem 1914 ogromne nadzieje. Ale też otrzymywali na łamach Strażnicy zdrowe rady. Niektórzy chrześcijanie naprawdę sądzili, że jesienią owego roku pójdą do nieba. „Tymczasem dzień 1 października roku 1914 przyszedł i minął, i już wiele lat upłynęło od tamtej daty, a pomazańcy nadal przebywają na ziemi” — mówi C. J. Woodworth. „Niektórzy zgorzknieli i odpadli od prawdy. Kto jednak pokładał ufność w Jehowie, ten widział, iż rok 1914 rzeczywiście był rokiem znamiennym — ‚początkiem końca’ — ale zrozumiał też, że błędne były dawniejsze wyobrażenia o ‚wyniesieniu’ świętych do chwały, jak to wówczas nazywano. Zrozumieli oni, że dla wiernych pomazańców jest jeszcze dużo pracy, i do tej grupy należał także mój ojciec [Clayton J. Woodworth]”. Okoliczność, że w roku 1914 pomazańcy nie poszli do nieba, wywołała pewne rozczarowanie, ale było ono niewielkie w porównaniu ze spełnieniem się ogromnych oczekiwań związanych z tym rokiem.

Godna uwagi jest zaskakująca dokładność, z jaką książka ta wskazywała na koniec Czasów Pogan, czyli „wyznaczonych czasów narodów” (Łuk. 21:24, NW). Dowodziła (na stronach 83 i 189), że ten okres 2520 lat, podczas których poganie, czyli nie-Żydzi, mieli panować na ziemi bez żadnej ingerencji ze strony Królestwa Bożego, rozpoczął się wraz z obaleniem królestwa Judy przez Babilon pod koniec VII wieku p.n.e., a zakończy się w roku 1914 n.e. Jednakże już wcześniej C. T. Russell napisał artykuł „Kiedy się zakończą Czasy Pogan?”, opublikowany w czasopiśmie Bible Examiner w październiku 1876 roku. Russell zaznaczył tam: „Siedem czasów dobiegnie końca w roku 1914 po Chr.” W sposób właściwy skojarzył Czasy Pogan z „siedmioma czasami” wspomnianymi w Księdze Daniela (Dan. 4:13, 20, 22, 29, BT, wyd. I). Wyliczenia te okazały się trafne: W roku 1914 faktycznie zakończyły się owe czasy i narodziło się w niebie Królestwo Boże pod wodzą Chrystusa Jezusa. A Jehowa pozwolił to zrozumieć swemu ludowi prawie 40 lat wcześniej!

Obliczenia oparte na tym cyklu doprowadziły do wniosku, że być może jesienią 1874 roku nastał dla całej ziemi większy rok jubileuszowy, że chyba właśnie wtedy powrócił Pan i rozpoczęła się jego niewidzialna obecność oraz 'czas naprawiania wszystkich rzeczy'.

W roku 1914 wierni przedchrześcijańscy słudzy Boży nie zostali wskrzeszeni do życia na ziemi w charakterze książęcych przedstawicieli mesjańskiego Króla, choć się tego spodziewano, a ostatek „małej trzódki” nie dołączył do Chrystusa w niebiańskim Królestwie.

Krótko po uruchomieniu przez Towarzystwo drukarni przy Concord Street w Brooklynie odbyło się zgromadzenie ludu Bożego, zorganizowane w dniach od 5 do 13 września 1922 roku. Gdzie? Znowu w Cedar Point w stanie Ohio, gdzie w roku 1919 urządzono walny zjazd Badaczy Pisma Świętego. (...) Sędzia Rutherford wygłosił wówczas wykład pod tytułem „Królestwo”. (...)Wyobraź sobie, że znajdujesz się wśród słuchaczy, gdy Rutherford dochodzi do wzruszającego zakończenia swego przemówienia. Z przejęciem słuchasz, jak mówi: „(...) Od roku 1914 władzę sprawuje Król chwały”.

Z wiarygodnej chronologii biblijnej wynika, że stało się to na 70 lat przed rokiem 537 p.n.e., w którym Żydzi powrócili z niewoli, to znaczy na początku października 607 roku p.n.e. (Jer. 29:10; Dan. 9:2; dalsze szczegóły można znaleźć w Strażnicy z 15 lutego 1997, ss. 29-31). Jak wobec tego dochodzi się w obliczeniach do roku 1914? (...) 2520 lat - liczone od pierwszych dni października roku 607 p.n.e. - upływa na początku października 1914 roku n.e. Co się wówczas wydarzyło? Jehowa powierzył sprawowanie władzy nad ludzkością swemu wyniesionemu do chwały niebiańskiej Synowi, Jezusowi Chrystusowi (Dan. 7:13m4).

Wydana przez Towarzystwo Strażnica w roku 1943 książka 'Prawda was wyswobodzi' zawierała chronologię, w której usunięto z okresu sędziów owe nieistniejące dodatkowe 100 lat, wobec czego koniec 6000 lat istnienia człowieka przypadł na lata siedemdziesiąte obecnego stulecia.Ustaliła też początek obecności Chrystusa na rok 1914 n.e., a nie 1874.